Polka dot haltertop naaien

Bij de polka dot wikkelrok hoort natuurlijk een bijpassende top. Een haltertop, dacht ik aan. Lekker luchtig, voor de zomerse dagen.

Het patroon vond ik al eerder eens in Knip 6 van 2024. De uitleg daarvan lieten we overigens direct links liggen. “Dit kunnen wij”, dachten oma en ik allebei.

We begonnen met het uitraderen van het patroon. Al snel dachten we allebei hetzelfde: aan de korte kant. Dus besloten we 10 cm extra aan onderkant van het voor- en achterpand van het patroon te knutselen. Better safe than sorry.

Terwijl we daar nog een beetje om grinnikten, dachten we alvast na over de hals. Hoe wilden we die aanpakken? Ik wilde de strik namelijk niet linksvoor, maar middenachter.

We besloten het net zo aan te pakken als de boord van de wikkelrok. Een lange strook stof, van ongeveer 12 cm breed en minstens 1,5 meter lang. Deze verstevigden we met plakkatoen alleen rondom de hals, zodat de strik nog lekker soepel valt tijdens het dragen. Dat leek ons mooi.

Alle patroondelen waren uitgeknipt, dus we legden het patroon op de stof. Zo zuinig mogelijk, want je weet nooit wat je nog meer van de stof kan maken.

Bij het knippen bleek de 10 cm die we toevoegden aan het patroon bleek uiteindelijk écht nodig. Nu hangt de top prachtig en kan ik het ook dragen met bijvoorbeeld een leuke jeans.

Eerst even locken. Alleen de zijnaden, want de rest van de naden zien we niet meer of zomen we om. Na het locken maakten we nog een splitje aan de achterkant.  Om vervolgens de zijnaden te stikken. Het begin was er!

De mouwbiesjes. Die wilden we er als eerste inzetten, zodat we daarna mooi de hals konden rimpelen en afwerken zonder al te veel gepriegel. Net zo slim, dachten we.

Totdat we de rimpels vastzette met een steekje en zo allebei de panden naast elkaar op de hals stikten… Eenmaal vast, kwam oma’s gevreesde vraag: “Past je hoofd hier eigenlijk wel doorheen?”

Even passen. Eh… net. En dat vonden we raar. Er zit toch een splitje in? Of gaat het ergens anders mis?

Pas toen ik de top weer uittrok, snapten we het. De hals kwam helemaal niet bij elkaar bovenin. Dat ‘steekje’ hadden we dus juist even moeten laten vallen. Daar moest ruimte zitten. Gewoon open blijven. Zucht, haha. En we hadden nog wel tegen opa geroepen dat het tornmesje de laatste tijd amper gebruikt werd. Gelukkig konden we er goed om lachen.

Misschien hadden we toch de uitleg moeten lezen…

Nou, daar ging die weer hoor. Dus, boord eraf. Opnieuw beginnen.

Eerst het midden van de boord netjes op middenvoor, en daarna puzzelen: hoeveel ruimte moest er dan tussen de uiteindes blijven? We rekenden wat, mikten op zo’n 5 cm aan beide kanten, en voilà. Veel mooier.

De boord was ik eventjes zat, dus ik werkte tussendoor eerst de zoom af.

Daarna weer terug naar die strikbanden. Goede kanten op elkaar, netjes naaien, omkeren, persen, klaar. Boord netjes spelden, aanstikken op de zichtbare kant (altijd spannend). En top af. Tijd om te passen.

Heel gaaf!

Maar toch niet perfect. Het voorste armsgat had veel ruimte over, waardoor je zo mijn boezem zag.  Niet zo charmant, vonden oma en ik. En vooral, niet praktisch.

Laten we het zo? Voelt niet goed. Ik wil niet elke keer tijdens het dragen bezig zijn met ‘inkijk’, dat draag niet lekker.

Terwijl ik de top aanhad, gaven we met speltjes en rijgdraad aan waar het beter moest. Oma haalde de top later weer uit elkaar (zo veel geduld) en lusde de aanpassing door. Toch flink wat centimeters ingenomen.

Ondertussen werd de avond al laat en zakte onze concentratie. Met een klein beetje pijn in ons hart besloten we: dit bewaren we voor een volgende keer.

Soms is stoppen voor ons ook een naaitechniek, haha.

Later nam oma zelf de top nog in op de aangewezen plekken bij de armsgaten, waarna hij perfect zat. Ik ben er heel blij mee!

X Meike